Narkolepsja typu 1: oweporekston skuteczną opcją w redukcji objawów
Narkolepsja typu 1 jest przewlekłym zaburzeniem neurologicznym charakteryzującym się nadmierną sennością, epizodami katapleksji, fragmentacją snu, paraliżem przysennym oraz omamami.
Po obiecujących wynikach wczesnych faz klinicznych podjęto próbę pełnej weryfikacji skuteczności oweporekstonu (TAK-861) – selektywnego, doustnego agonisty receptora oreksynowego 2 (OX2R). Celem dwóch wieloośrodkowych badań 3. fazy była ocena potencjału tej cząsteczki w redukcji patologicznej senności za dnia oraz łagodzeniu napadów utraty napięcia mięśniowego u chorych z potwierdzoną diagnozą.
W programie badawczym uwzględniono dwa randomizowane, kontrolowane placebo badania: First Light (168 pacjentów przydzielonych w stosunku 3:3:2 do grupy oweporekstonu w dawkach 1 mg lub 2 mg dwa razy na dobę lub placebo) oraz Radiant Light (105 pacjentów randomizowanych 2:1 do dawki 2 mg dwa razy na dobę lub placebo). Do prób włączono chorych w wieku od 16 do 70 lat, a obserwacja trwała 12 tygodni. Jako główne kryterium oceny przyjęto zmianę zdolności do powstrzymania snu (mierzoną czasem do zaśnięcia w teście MWT). Równoległej ocenie poddano również odczuwaną senność w skali Epworth (ESS) oraz tygodniowy wskaźnik napadów katapleksji.
Zgromadzone dane jednoznacznie potwierdziły wysoką skuteczność leku. Średnia latencja snu w teście MWT wzrosła w ramionach z oweporekstonem o 14,3–19,8 minuty, podczas gdy w grupach placebo uległa skróceniu o 0,4–0,8 minuty. W skali ESS odnotowano spadek punktacji o 9,7–11,8 punktu pod wpływem leku wobec spadku rzędu 1,5–1,7 w ramionach kontrolnych (P < 0,001). Mediana obniżenia częstości katapleksji sięgnęła 79,0–88,8 proc. w grupach przyjmujących lek w zestawieniu z 27,7–39,1 proc. w grupach placebo (P < 0,001). Zdarzenia niepożądane wystąpiły u 86–89 proc. osób otrzymujących oweporekston (vs 43–54 proc. w grupach placebo); u większości leczonych pacjentów obserwowano przede wszystkim częstomocz oraz przemijającą bezsenność.
