Powiat – chłopak do bicia

– Dziś płace pochłaniają ponad 80 proc. przychodów szpitali. Jaka w tym jest wina samorządów czy menedżerów szpitali, jeżeli decyzje dotyczące wynagrodzeń zapadają poza nami w Trójstronnym Zespole ds. Ochrony Zdrowia – pytał prezes ZPP 21 kwietnia w trakcie konferencji prasowej „Szpitalne łóżko poczeka, choroba nie”. 

Samorządowiec wyjaśniał, że to rząd i parlamentarzyści podejmują takie decyzje, a urzędnicy w regionach muszą je wykonać.

– Oczywiście potem pieniądze do lecznic przychodzą różnymi drogami, ale one raz są większe, raz mniejsze. Nigdy nie są do końca kompletne, w związku z czym samorządowcy dosypują do systemów szpitalnych różnymi sposobami. Jak nie dosypiemy, to szpitale się zadłużają. Efekt tego widzimy dziś, kiedy mówimy, że przynajmniej 50 naszych placówek jest w takiej sytuacji, że w zasadzie powinny się zamknąć – zaznaczył ekspert.

Szpital powiatowy na wirażu– Mamy dramatyczną sytuację finansową w szpitalach powiatowych. Aktualna polityka finansowania systemu ochrony zdrowia, z miesiąca na miesiąc, jeszcze ją pogarsza – wskazał Paweł Pikul, członek Zarządu Ogólnopolskiego Związku Pracodawców Szpitali Powiatowych.

Niwelujemy długi, a gdzie pieniądze na rozwój?

Prezes Związku Powiatów Polskich przyznał, że tak dłużej się nie da.

– Szpitale muszą się cyfryzować. Dzisiaj mówi się o tym, że cała obsługa placówek medycznych musi być zinformatyzowana, ale skąd na to brać środki finansowe? – pytał Płonka.

Na tym jednak nie koniec. Jako osobną kwestię wskazał wynagrodzenie pielęgniarek. – Od tej grupy zawodowej płynie przekaz, że powiaty są przeciwne podwyżkom. Chcę to wyraźnie powiedzieć – żaden powiat nie jest przeciwny temu, żeby panie pielęgniarki dobrze zarabiały. Mówimy, że dzisiaj dostają godne wynagrodzenie, ale o lepszych zarobkach decyduje rząd, a nie regiony – wskazał.

Na podwyżki pieniądze znaczone, nie z umów z NFZ

Andrzej Płonka podkreślił, że powiatom chodzi o coś zupełnie innego niż kwestia wysokości wynagrodzenia pielęgniarek.

– Mówimy o sytuacji zupełnie odmiennej. Jeżeli mamy dać środki finansowe na podwyżki, to dawajmy je nie z worka Narodowego Funduszu Zdrowia, ale z budżetu państwa. Niech państwo, skoro jest takim „dobrym wujkiem” i chce pieniądze przeznaczać na podwyżki, przejmie za to odpowiedzialność – powiedział ekspert.

– Zabierając środki z Narodowego Funduszu Zdrowia, pomniejszamy pulę pieniędzy na leczenie, farmaceutyki, całą politykę lekową, na wszystkie sprawy, o których już wcześniej wspomniałem, i tych środków nie mamy tam, gdzie trzeba je dołożyć – zauważył.

A może system trzeba zmienić?

– Samorządy mają ograniczenia. A my zamiast realnych pieniędzy słyszymy, że to powiaty i dyrektorzy nie potrafią zarządzać szpitalami. To chcę powiedzieć, że jeżeli tak jest, to jak mamy rozumieć fakt, że na mniej więcej 30 mld zł długu wszystkich szpitali w kraju ok. 10 mld zł to długi szpitali powiatowych, a cała reszta to długi lecznic wojewódzkich i klinicznych. To nigdzie, na żadnym szczeblu nikt nie potrafi zarządzać lecznicą? – pytał Płonka.

– A może to jednak system jest do zmiany? Może się nie sprawdził. Mamy z nim do czynienia od roku 2002, kiedy rząd Leszka Millera ten system scentralizował. W kolejnych latach lecznice się zadłużały, pieniądze były dokładane, szpitale oddłużane i znów się zadłużały, aż doszliśmy dzisiaj do 30 mld zł długu. Dzisiaj mamy stan nabyty, a narracja jest taka, że sami jesteśmy sobie winni – podkreślił ekspert.

Andrzej Płonka podsumował: – Obecnie słyszymy, co się dzieje ze szpitalem w Leżajsku. A to niejedyna taka lecznica. Jestem ze Śląska i wiem, jaka sytuacja jest u nas w regionie – szpital w Żywcu na pewno w maju ogłosi upadłość. To samo czeka placówkę w Puławach. Na tym nie koniec, a w kolejce stoją dzisiaj przedsiębiorcy, którzy chcą swoich pieniędzy. Na końcu ktoś ten rachunek będzie musiał zapłacić. Najlepiej powiaty, ponieważ one nie mogą się odezwać, nie mogą strajkować. Nie zgadzamy się z tym, bo to jest zwyczajnie nieuczciwe. 

Czarny tydzień: „Menedżer Zdrowia” pyta, jak wyjść z czarnej dziury– Pilnie potrzebujemy nowej ustawy o działalności leczniczej z przynajmniej dziesięcioletnią, nietykalną strategią. System musi patrzeć realnie na trzy zakresy świadczeń – POZ, AOS, szpital – a te muszą się przenikać. Ostatnia rzecz to realne wyceny świadczeń. Bez realizacji tych celów system padnie – wskazał Waldemar Malinowski, prezes OZPSP.

Przeczytaj także: „Co czwarta pielęgniarka i każdy ratownik bez lipcowej podwyżki?”, „Szpital to nie firma” i „Już ponad 100 szpitali dołączyło do protestu”.